Wat is het lang geleden dat ik weer eens wat geschreven heb op mijn weblog. We zullen er weer eens een verhaaltje tegenaan knallen!

Waar zal ik eens beginnen? Uhmm, werk? Daarmee ben ik sinds mei 2010 gestopt. Mijn contract bij SMO als administratief medewerkster op de financiële afdeling liep af en zou niet meer verlengd worden omdat het tijdelijk was. Omdat men over zou gaan op een ander systeem waardoor mijn functie zou komen te vervallen. Dit wist ik van te voren dus had er verder vrede mee. Na een fijne week vakantie werd ik toch nog benaderd door mijn leidinggevende en gevraagd ik nog terug wilde komen tot eind 2010. Na goed nagedacht te hebben besloot ik hier niet meer op in te gaan omdat mijn gezondheid even een time out nodig had. Makkelijk was die keuze niet, want ik heb het daar reuze naar mijn zin gehad. Sinds ik daar weg ben hebben we nog wat emailcontact gehad en ik ben in het nieuwe pand van het Centraal Bureau op de thee geweest.

Mijn gezondheid gaat goed. Bij de laatste controle bleek mijn longfunctie keurig op 80% te staan. Bloeduitslagen waren goed en de foto ook weer prachtig. Iedereen was tevreden!

De liefde…. die is niet zo goed meer. Marcel en ik hebben geen ruzie, ook heeft geen beide iemand anders, maar de klik lijkt weg te ebben. Helaas is dit niet de eerste flinke dip in onze relatie. We praten veel, bespreken de mogelijkheden good and bad. De knoop doorhakken is moeilijk zeker als je al 10 jaar samen bent. De tijd zal ons duidelijkheid geven. Geen overhaaste beslissingen en geen invloeden van buitenaf zullen ons tot een besluit doen komen. Een aantal mensen zijn hier inmiddels van op de hoogte.

En intussen blijft Peggy dansen. Iets waar ik me lekker bij voel. Ook heb ik sinds november de fitness weer opgepakt. Misschien over een tijdje weer parttime werken, maar eerst innerlijke rust zien te vinden. 

Vanaf 31 augustus 2009 ben ik begonnen met het volgen van Zouk danslessen. Een lesbok van 7 lessen à anderhalf uur. Iedere maandag tussen 19 en 20.30 dansen met een gezellige groep in de Para in Breda.

Na het lesblok van beginners 1 volgt uiteraard een nieuw lesblok, beginners 2, enz. En zo klimmen we langzaam op. Iedere woensdagavond is het vrij dansen om te oefenen en komen verschillende niveau’s bij elkaar. Ook mensen die gewoon graag dansen en niet (meer) op les zitten komen dansen of kijken.

In 2006 heb ik 3 blokken salsales gevolgd bij de Para dus de dansschool was mij al bekend. Aangezien ik graag weer het dansen op wilde pakken maar wel iets anders wilde koos ik voor Zouk, een romantische Braziliaanse dans. Ook Bachatta en Merengue zijn erg leuk om te dansen maar daar heb je geen les voor nodig.

Tijdens het dansen leer je weer nieuwe mensen kennen en zo liep ik Mary tegen het lijf. We zijn allebei dol op dansen en gaan nu regelmatig in de weekenden naar Salsa/Zouk party’s in Nederland.

Vanaf 1 september 2009 ben ik weer aan het werk als financieel administratief medewerkster bij Stichting Maatschappelijke Opvang (SMO). http://www.smobreda.nl/

Mijn contract bij Taste of Art liep na 1 jaar af en werd niet meer verlengd om financiële redenen. Dus de hele malle molen weer door. WW aanvragen, op het "matje" komen om alles door te spreken met het Werkbedrijf van het UWV en de welbekende sollicitatieplicht. Gelukkig had ik met dat laatste weinig problemen want ik wilde juist weer heel graag aan het werk.

En gelukkig dat ik binnen 2 maanden al een positieve reactie op een van mijn sollicitatiebrieven kreeg. Het eerste gesprek volgde en 2 dagen later het tweede en ik werd meteen aangenomen. Zo snel heb ik het nog nooit meegemaakt. Goede arbeidsvoorwaarden en een prima werkplek.  Ook qua salaris ben ik er een stukje op vooruit gegaan. Het is een baan voor in ieder geval een half jaar. Hopelijk kan ik na die tijd nog blijven want ik heb het er erg naar mijn zin.

Een paar dagen later kon ik dan beginnen en leerde al een aantal collega’s kennen. Ook daar kan ik het prima mee vinden. Er werken veel mensen dus het zal nog wel even duren voordat ik iedereen heb gezien en van naam ken.

Het werk is gevarieerd en leuk. Iedereen heeft zo zijn eigen taken en inmiddels heb ik de werkweek goed ingedeeld. De tijd vliegt voorbij en iedere dag voel ik me weer nuttig.

Onlangs hebben we ons eerste personeelsuitje gehad. Gezellig bowlen en een heerlijk etentje bij Merlijn in Oosterhout. Wat een heerlijke start van een nieuwe baan!

Vandaag heb ik mijn eerste "zwemles" gehad.

Via mijn fysiotherapeute ben ik dan eindelijk zover dat ik mee ga doen met hydro therapie. In juli ben ik eerst gaan kijken naar wat ik kan verwachten en hoe ernstig het naar chloor ruikt, want daar kan ik heel slecht tegen. Maar het viel reuze mee en dus besloot ik om mee te gaan doen met een les.

Aangezien ik in mijn jeugd een hele slechte ervaring heb gehad met zwemlessen was dit een hele overwinning voor mezelf. En eerlijk gezegd ben ik ook behoorlijk trots dat ik vandaag zo ver ben gekomen. Ik kan geen meter zwemmen en heb ook veel angst om diep in het water te gaan. Ook mijn hoofd durf ik niet onder water te laten.

Maar met een goede begeleiding en geen druk van ‘moeten’ ben ik voorzichtig het zwembad in gegaan. Het is 1.50 diep en ik kon net staan met mijn koppie boven water. Het water voelde lekker aan. Eerst ben ik met een soort van drijfgordel erin gegaan, maar dat voelde erg lastig, dus na enkele minuten is die weer terug naar z’n vrienden gegaan. Wendy, de begeleidster was continue bij me in de buurt en samen zijn we een rondje door het bad gelopen. Ik kon me daarbij vasthouden aan de rand. Terwijl gaf Jacomine de anderen oefeningen in het water. Na 2 rondjes mocht ik plaats nemen op de trap en zelf bepalen welke trede en dus hoe diep in het water. Vanaf die plek kon ik dan ook meedoen met wat oefeningen en me vasthouden aan de armleuning indien nodig.

Het is absoluut niet tegengevallen en volgende week ben ik weer van de partij ! Het voordeel hier is dat we met allemaal volwassen mensen in het bad zitten, zij zullen geen streken uithalen met iemand die nog bang is en dat is met schoolzwemmen altijd wel anders geweest. Dit is dus mijn kans om toch nog vertrouwd te raken met het water en te leren zwemmen.

Willemstad met Chantal.

Om 10.30 was ik bij Tal. Even de laatste spullen bij elkaar rapen en huppakee de auto in ! Op weg naar Willemstad. Doel –> bakken in de zon (met factor 286! ). Nee, ik weet het, ik mag eigenlijk niet zonnen, maar ik heb me braaf ingesmeerd).

We hadden alles bij ons, leesvoer, handdoeken, bikini’s aan, muziek, eten en drinken, Maar het water was smerig dus Chantal ging er niet in. Ik al helemaal niet, want ik moet er al helemaal niks van hebben. En dan wordt het toch behoorlijk warm als het dik 30 graden is !

Na 2 uur waren we het helemaal zat en hebben onszelf naar het terras gebracht. Daar hebben we in de schaduw een lekker koud glas fris gedronken. Daarna het dorpje in en wat kleine winkeltjes bezocht.

Aangezien ik nog steeds niet lekker in mijn vel zat was ik niet echt aangenaam gezelschap, maar Tal liet zich niet uit het veld slaan ! We besloten daarna terug te gaan naar Roosendaal waar we de stad zijn ingedoken. Als een zombie heb ik wat winkels bekeken en wat leuke kleding gekocht. Dag geld, hallo mooie jurkjes !

Voordat we terug naar haar huis gingen hebben we ons nogmaals op het terras gestort. Veel gekletst uiteraard en daarna bij haar thuis in de tuin gegeten. Na het eten hebben we nog met de honden gewandelt en mijn humeur was wel wat opgeknapt. Maar je moet weer naar huis en verder met waar je gebleven bent.

Denken, denken, denken…….

Op maandag 3 augustus moest ik weer op controle in het UMC te Utrecht.

Eerst 10 buisjes bloed laten afnemen, daarna een longfoto laten maken en daarna nog een korte longfunctietest gedaan. Als laatste naar de longarts die zelf weer eens aanwezig was !

En uiteraard begon hij met de vraag: hoe gaat het ermee ? Ik zei zo snel als ik kon Goed !

Maar daar kwam ik niet mee weg. M’n gezondheid ging dan wel ok, maar m’n privé-leven is momenteel knap k*t ! Hij hoorde mijn verhaal (verkorte versie) en begreep heel goed dat ik me daardoor knap rot voelde. Hij herkende het en vertelde dat veel getransplanteerden daarmee te maken krijgen….

We gingen verder tot de orde van de dag; de uitslagen, voor zover die bekend waren. Een aantal bloeduitslagen waren al meteen zichtbaar in de computer en zagen er goed uit. De longfoto was keurig en mijn longfunctie vrijwel stabiel. De totale inhoud iets minder, maar niet verontrustend. Mijn gewicht was 1 kg minder, maar daar stond ik niet vreemd van te kijken gezien die afgelopen dagen met weinig slaap, weinig eetlust, veel piekeren en veel janken.

Ik had weer een boodschappenlijstje voor de apotheek gemaakt die de dokter zo overnam. En voordat ik weg ging wees hij erop dat je psyche veel invloed kan hebben op je gezondheid, dus ik moest maar hulp vragen als ik dat wilde. Lief, zo’n bezorgde arts !

A.s dinsdag moet ik weer terug voor nog een extra bloedonderzoek ivm een verandering in mijn medicijnengebruik. Het gaat hier om de Prograf-spiegel. Dit medicijn gebruik ik ter voorkoming van afstoting. Het legt je afweer bijna plat en moet dus exact gedoseerd worden.

Over 3 maanden weer een nieuwe APK !

24 Februari 2008

Het zag er naar uit dat ik niet mee kon gaan met Marion en Johan. Alle kaarten waren uitverkocht. Totdat ‘s avonds de telefoon ging. Van de 3 anderen was één iemand ziek en die kon dus niet mee. Of ik het kaartje wilde ? Ja echt wel !!

Ze kwamen me ophalen om 19 uur. Rustig aan naar Utrecht gereden en op de VIP parking de auto achter gelaten. Helaas was de entree aan de andere kant van het gebouw dus kou lijden en doorlopen .
Al gauw stonden we tussen alle andere wachtenden en werd het al een stuk aangenamer qua temperatuur. De sfeer zat er al goed in en met een beetje mazzel staan we vast wel ergens op de foto.

Om 21 uur gingen de deuren open. Massaal door een stel hekken wat me aan de paardenrennen deed denken. Daarna heerlijk gefouilleerd en mijn tas 2x na laten kijken. Mijn "drugs" werden geaccepteerd, inclusief spuit en naalden ! (Een echte junk weet alles wel binnen te krijgen).

Eerst een beetje rondgekeken en wat gedronken. Richting het podium van mainstage gelopen en al gauw stond het er helemaal vol. Om 22 uur brak de herrie los
Dit was echt super gaaf !

De meesten bezoekers kwamen voor Tíësto. En om 2 uur was het dan zover. Het werd giga druk iedereen ging compleet uit zijn dak. Een super intro, vuurwerk, lichtshows en een springende mensenmassa.
Al gauw had ik een niet onaantrekkelijke danspartner achter me staan. Samen hebben we volop staan dansen. Tussendoor deed hij wel enige versierpogingen. Ontzettend leuk en ik voelde me ook zeer gevleid ! Maar helaas….. ik heb hem achter gelaten met een kus op zijn wang …..

Daarna vertrokken we met z’n 5-en achterin de zaal. Daar hadden we veel meer ruimte om te dansen. Na een tijdje bleek Johan aangesproken te zijn door een gozer die op zoek was naar pillen. "Zie ik eruit als een dealer ofzo ?!!"

Uiteindelijk begaven onze voeten het wel zo’n beetje en dropen we nog verder af. Even relaxed zitten en voetjes ontlasten. Naast mij zat een hele aardige vent waarmee ik een tijdje heb zitten kletsen. Gewoon een toffe kerel zonder versierpogingen. Volgens mij ook helemaal nuchter en dat mag ik wel. We dronken samen wat fris en toen wij besloten te gaan rond 5.30 ging hij weer terug de zaal in richting zijn vrienden.

Johan en Marion hebben me weer veilig thuisgebracht en om 6.20 stapte ik weer in bed.

Vanaf 7 juli 2009 ben ik weer werkzoekende. Mocht je iets leuks voorbij zien komen, administratief en maximaal 20 uur per week dan geef me maar een seintje !

Gelukkig hoef ik me niet te vervelen. Ik heb thuis nog zoveel dingen te doen, waaronder mijn weblog weer eens flink onder handen nemen. Het is behoorlijk lang geleden dat ik daar tijd voor genomen heb.

Bij ToA heb ik fijn werk gehad. Puur administratief, gevarieerd en voor 16 uur in de week verspreid over 3 dagen. Ik had geen vaste collega’s want de enige in loondienst ging van baan veranderen. Daarnaast waren er regelmatig stagiaires van de NHTV waar ik het goed mee kon vinden. Helaas waren die er vaak maar een paar maanden en moesten we weer afscheid nemen.

Het concept, met kunst bedrukte onderborden, vind ik persoonlijk heel leuk. Er zijn zoveel verschillende borden inmiddels. Ik heb eigenlijk niets met kunst, maar er zijn een aantal prachtige borden waarvan ik er één thuis heb met een afrikaans kunstwerk erop afgedrukt.

Er is niet echt een afscheid ‘gevierd’. Jammer, maar ik heb zelf de stagiaires uitgenodigd om bij mij thuis wat te komen drinken.

Ondertussen op zoek naar een leuke baan !

CF Beach Dance, 4th Edition.

Nadat we dit vorig jaar een keertje overgeslagen hadden gingen we dit jaar maar eens een heel weekend. Vrijdagmiddag kwam Inge me ophalen en zijn we afgetaaid naar Badhoevedorp waar voor ieder een hotelkamer ter beschikking stond.

Rond 15 uur waren we aangekomen en al snel hadden we onze keycard gekregen. Inge sliep op de 1^e verdieping met uitzicht op de parkeerplaats  en ik sliep op de 4^e verdieping met uitzicht op het boeren land.

Inge was al redelijk moe en wilde nergens meer heen. Dus we hebben ons in het hotel vermaakt. Wat gelezen, gekletst, tv gekeken en ’s avonds in de bistro warm gegeten.

De volgende dag zijn we om 9.30 gaan ontbijten in het restaurant waar we onze lege magen konden vullen met allerlei lekkere dingen. Na het eten nog even liggen lammetakken op m’n bed terwijl Inge haar spullen bij elkaar verzamelde. Net na de middag gingen we eerst lekker naar Zandvoort waar we wat gewinkeld en geluncht hebben. Toen we daar een beetje uitgekeken waren zijn we teruggereden naar Bloemendaal waar de Beach Dance was.

Er was weer een speciale lounge ruimte opgezet voor de mensen met cf en eventuele aanhangsels. Bergen snoep waar je kotsmisselijk van zou kunnen worden, limonade, chips en later op de dag de bekende vette hap, maar gelukkig ook sandwiches. Banken, stoelen, zitzakken e.d. voor de luie en/of vermoeide medemens en zo vond iedereen wel iets naar zijn zin.  Er was voor de liefhebber een mogelijkheid om gebruik te maken van de “make-over”. Nou, daar waren er genoeg voor te vinden !

Mij niet gezien, ik dat gepeuter niet.  Maar leuk om te zien en bij sommigen was het echt een heel erg mooi resultaat.

Ook waren er verschillende fotograven die ons fotografeerde op het strand. Dat vond ik wel weer heel leuk en ben met Danny en later met Inge op de foto geweest.

Danny kon ik nog niet en raakte met hem aan de praat vanwege zijn tattoo’s. Na je transplantatie zou je dat niet mogen laten doen, bla bla bla, maar Danny heeft een andere arts in een ander ziekenhuis, hij is ook getransplanteerd en heeft daarna probleemloos weer een tattoo laten zetten. Dusssssssss…… 

Inmiddels waren er steeds meer bekenden gearriveerd en heb ik gezellig bij kunnen kletsen. Ook nieuwe gezichten gezien wat altijd leuk is.

Uiteraard heb ik ook weer volop staan dansen, want dat is één van de dingen waar ik voor kom natuurlijk. Verschillende dj’s lieten wat horen, maar de animo was minimaal. Het was een bewolkte dag wat veel mensen waarschijnlijk heeft weerhouden te komen. Gelukkig was het absoluut niet koud waardoor het toch een heerlijk zachte avond was.

Er was die avond ook een belangrijke voetbalwedstrijd en de meesten zaten dan ook binnen naar een groot scherm te kijken. De wedstrijd werd verlengd en de muziek buiten stopte na de wedstrijd om binnen verder te gaan. Door de rook was dat niet voor iedereen een alternatief.

We hebben nog een hele tijd buiten zitten ouwehoeren met anderen. Een groepje vrienden waarvan 1 met cf bleken naast mij in het hotel te logeren. Grappig was ook nog dat kleine jongens groot worden, want degene met cf herkende ik nog van mijn eerste vakantie naar Gran Canaria. Ik moest zijn handje vasthouden in het vliegtuig op weg naar huis. Lief !! En het is nog steeds een schatje…..

Tegen middernacht zijn we terug naar het hotel gereden waar we nog heel wat uurtjes lol hebben gehad.

Veel gekletst met de anderen die ook binnen druppelden. Mijn tattoo vriendje had een vreselijke hongerklap en verdween al snel naar zijn kamer waar hij een pizza liet bezorgen. Later hadden al mijn buurmannen ook een aantal pizza’s laten komen op hun kamer. Even proeven ?

Te laat ! Gevolg… een hoop kattenkwaad en Inge eindigde in hun ligbad ! Zeiknat kwam ze er weer uit en heeft zich met hun beddengoed weer droog gemaakt. Nog lang na staan kletsen in de gang en uiteindelijk toch maar gaan slapen.  Na 5 uur diagonaal tussen een aantal kussens en dekbedden te hebben geslapen was het weer tijd om op te staan om nog enigszins wat ontbijt naar binnen te werken. Op zich voelde we ons nog best fit.

Na het eten onze spullen allemaal ingepakt en bij de receptie uitgecheckt. Tegen 12 uur zijn we naar huis gereden.

Een heerlijk weekendje gehad en ondanks de bewolking wat het toch heerlijk aan het strand kunnen genieten van de muziek, gezelligheid en aanwezigheid van iedereen !